Bazı vakitler zor gelir insana susmak. Hoş sükut etmek, sessiz kalmak güzeldir. Ama bazen acı verir işte. Bir şey söyleyecek olur söyleyemezsin ve o söyleyemediklerin, daha ismini koyamadıkların için de öyle büyük yaralar açar ki gelir de tam sinenin üzerine, hani şu kalp dediğimiz yere oturur da kalır. İskanını acılarından almıştır çünkü. Bir teselli niyetine yazmak istersin böyle anlarda.Bazı vakitler söyleyemediğin sözler öyle ağır gelir ki sinene... İşte ben en ziyade o vakitlerde yazmayı sevdim.. Yazarsın sonra silersin, silersin izi kalır, tahammül edemezsin bu kez yırtarsın sayfayı, çığlığı yankılanır odan da, isyanı ve feryadı bulursun kalemin ucunda. Belki böyle yaparsam hem sinemde ki o onulmaz derde şifa bulurum hem de sukut denilen tılsımı bozmamış olurum sandım. Yazabildiğim vakitlerde ben yazdım ben söyledim, kalemin sır vermediği anlarda da dua şulesi oldum. Türlü sırlar devşirdim duanın esrarlı sözlerinden, yakarışların arasında bir rahmet aradım. Rahmet bir buse kondurdu duamın kabulüne, bir imdat yolladı yüreğimin köz tutmuş köşelerine...
Zordur be susmak !!
Kapat
X
Yorum yap