Tweet
Seven sevdiğine şöyle dedi. Var ol. Nerede olursan ol, var ol.
İster yakınımda, cennette, ister uzağımda, cehennemde, yeter ki var ol.
Yokluğuna dayanamam.
Şeyh-i Ekber sevenin özelliklerini anlatırken bir yerde “Sevenin ismi yoktur” buyurur.
Sevenin ismi yoktur, o sevdiği kendisine ne ile hitap ederse odur.
Ona nispetle ifade edilir, onun adıyla anılır.
Bu yüzden ona en çok “Allah’ın kulu” denilmesinden haz alır.
O niteliklerden soyunmuştur. Sevdiğinin niteliklerini giyinir.
Bundan başka bir giysisi yoktur.
Sevdiği ona ‘cömert’ diye hitap ederse o ‘cömert’ olur.
Sevdiği ona ‘merhametli’ derse merhametlidir.
Onun sözü kündür. Oldurur. Onun nefesi olmadan o yoktur. Hiç birşeyi de yoktur.
Adını anmasa yüzüne bakmasa, onu zikretmese hiç olur.
Sevenin bir özelliği, sürekli sevdiğiyle meşgul olmaktan kavuşma ile ayrılığı ayırt edemeyişidir.
O daima sevgilisini müşahede eder. Her yerde her şeyde onu görür.
Sevenin bir özelliği de, adap ile yükümlü olmayışıdır.
Adap ile yükümlü olan akıllıdır. Sevenin aklı yoktur, o daima hayrettedir.
Öyle ise seven kendisinden çıkan davranıştan yükümlü değildir.
Sevenin bir alameti de kendisinden sevgilisinin aynı diye söz etmesidir.
Çünkü o sevgilisinde yok olmuştur. Başkasını görmez...
Seven yorgundur. O kendinden çekilip alınmıştır. Sesi çıkmaz.
Neden diye sormaz. Sevdiğinin kahrına da lütfuna da katlanır.
Sevgili ona ilgisiz kalmadıkça, kahır da lütuf da bir tecellidir, alaka kurma biçimidir.
Sevgili memnun ise seven memnundur.
Onun uykusu yoktur. Ayrı olsa gam tutar, huzurda olsa heyecan basar.
Baş gözünü yumsa hayalde seyre dalar. Kat kat rüyalarda hep ona bakar.
Sevgili onun göz bebeğine yerleşir, hiç çıkmaz. O göz gayrı kimseye bakmaz.
Seven arifi anlatırken şöyle derler.
O sevdiğiyle bir an birlikte olmak için tüm ilmini bila tereddüt verir.
Bir mürid bir kitap yazmış, şeyhine adamış, öyle çok şey yazmış ki yazdığını pek beğenmiş,
Bir yere bakarken şeyhini hatırlamış, bir ah çekmiş.
O sayfa simsiyah kesilmiş.
Şeyhi kitabı almış, bakmış, siyah sayfayı tutmuş, bütün kitap bu sayfadan ibarettir buyurmuş.
Sevgiye uykusuzluk, hastalık eşlik eder.
Seven konuşursa da anlaşılmaz birşeyler söyler. Onun dilinden yalnız sevgilisi anlar.
Gamları ard arda gelir, tasaları sürekli artar.
Onun sustuğunu görenler safada sanırlar.
Ancak acı bazen şiddetini öyle arttırır ki insan dilsiz kesilir.
O bir gün bile sevdiğine “Nedir senin yüzünden bu çektiğim?” demez.
Sevdiğini gücendirmez, hiç kimse de gücendirsin istemez.
Sevdiği ona “Dilediğini seç!” diye nida etse, O “ Dilediğim senin dilediğindir, benim bir dileğim yoktur” diye cevap verir.
Sevgi, vecd, özlem ve keder tek bir hakikattir.
Seven bunlara rağmen sevmekten pişman olmaz.
Belki de gönüllü yanılan tek ateş sevginin ateşidir.
Sevgili sevenin kanına işlemiştir.
Bunu anlatırken Şeyh, Hallac’ın kanının aktığında yerde Allah yazdığını,
Züleyha’nın akan kanından da Yusuf’un adının okunduğunu söyler.
Kanaatimce birini sevdiğini iddia edenin
sevgisini yukarıda sayılanlar ile ölçüp iddiasında samimi olup olmadığına bakması gerekir.
Öyle bir zamanda yaşıyoruz ki, seviyorum diyenlerin ekserisi bedensel(doğal) sevgi ile yalnız nefsi için seviyor.
Büyüklere göre bu tür sevgi hayvanlarda da bulunuyor.
Sonra bazıları, bize bu hayvani sevgiyi aşk diye tarif edip, bizi ondan sakındırıyorlar.
Ne yapsınlar bu zamanda bundan mebzul miktarda var, ve en çok onların gürültüsü geliyor.
Ruhani ve ilahi sevgiyi ise mumla aramak icab ediyor.
Ancak mumla da olsa, karanlıkta da olsa böyle bir sevgi aramaya, peşinden bir ömür koşmaya değer.
Hele bir de o sizi gelip bulduysa.
Kovanınız yağma olsun!
alıntı
İster yakınımda, cennette, ister uzağımda, cehennemde, yeter ki var ol.
Yokluğuna dayanamam.
Şeyh-i Ekber sevenin özelliklerini anlatırken bir yerde “Sevenin ismi yoktur” buyurur.
Sevenin ismi yoktur, o sevdiği kendisine ne ile hitap ederse odur.
Ona nispetle ifade edilir, onun adıyla anılır.
Bu yüzden ona en çok “Allah’ın kulu” denilmesinden haz alır.
O niteliklerden soyunmuştur. Sevdiğinin niteliklerini giyinir.
Bundan başka bir giysisi yoktur.
Sevdiği ona ‘cömert’ diye hitap ederse o ‘cömert’ olur.
Sevdiği ona ‘merhametli’ derse merhametlidir.
Onun sözü kündür. Oldurur. Onun nefesi olmadan o yoktur. Hiç birşeyi de yoktur.
Adını anmasa yüzüne bakmasa, onu zikretmese hiç olur.
Sevenin bir özelliği, sürekli sevdiğiyle meşgul olmaktan kavuşma ile ayrılığı ayırt edemeyişidir.
O daima sevgilisini müşahede eder. Her yerde her şeyde onu görür.
Sevenin bir özelliği de, adap ile yükümlü olmayışıdır.
Adap ile yükümlü olan akıllıdır. Sevenin aklı yoktur, o daima hayrettedir.
Öyle ise seven kendisinden çıkan davranıştan yükümlü değildir.
Sevenin bir alameti de kendisinden sevgilisinin aynı diye söz etmesidir.
Çünkü o sevgilisinde yok olmuştur. Başkasını görmez...
Seven yorgundur. O kendinden çekilip alınmıştır. Sesi çıkmaz.
Neden diye sormaz. Sevdiğinin kahrına da lütfuna da katlanır.
Sevgili ona ilgisiz kalmadıkça, kahır da lütuf da bir tecellidir, alaka kurma biçimidir.
Sevgili memnun ise seven memnundur.
Onun uykusu yoktur. Ayrı olsa gam tutar, huzurda olsa heyecan basar.
Baş gözünü yumsa hayalde seyre dalar. Kat kat rüyalarda hep ona bakar.
Sevgili onun göz bebeğine yerleşir, hiç çıkmaz. O göz gayrı kimseye bakmaz.
Seven arifi anlatırken şöyle derler.
O sevdiğiyle bir an birlikte olmak için tüm ilmini bila tereddüt verir.
Bir mürid bir kitap yazmış, şeyhine adamış, öyle çok şey yazmış ki yazdığını pek beğenmiş,
Bir yere bakarken şeyhini hatırlamış, bir ah çekmiş.
O sayfa simsiyah kesilmiş.
Şeyhi kitabı almış, bakmış, siyah sayfayı tutmuş, bütün kitap bu sayfadan ibarettir buyurmuş.
Sevgiye uykusuzluk, hastalık eşlik eder.
Seven konuşursa da anlaşılmaz birşeyler söyler. Onun dilinden yalnız sevgilisi anlar.
Gamları ard arda gelir, tasaları sürekli artar.
Onun sustuğunu görenler safada sanırlar.
Ancak acı bazen şiddetini öyle arttırır ki insan dilsiz kesilir.
O bir gün bile sevdiğine “Nedir senin yüzünden bu çektiğim?” demez.
Sevdiğini gücendirmez, hiç kimse de gücendirsin istemez.
Sevdiği ona “Dilediğini seç!” diye nida etse, O “ Dilediğim senin dilediğindir, benim bir dileğim yoktur” diye cevap verir.
Sevgi, vecd, özlem ve keder tek bir hakikattir.
Seven bunlara rağmen sevmekten pişman olmaz.
Belki de gönüllü yanılan tek ateş sevginin ateşidir.
Sevgili sevenin kanına işlemiştir.
Bunu anlatırken Şeyh, Hallac’ın kanının aktığında yerde Allah yazdığını,
Züleyha’nın akan kanından da Yusuf’un adının okunduğunu söyler.
Kanaatimce birini sevdiğini iddia edenin
sevgisini yukarıda sayılanlar ile ölçüp iddiasında samimi olup olmadığına bakması gerekir.
Öyle bir zamanda yaşıyoruz ki, seviyorum diyenlerin ekserisi bedensel(doğal) sevgi ile yalnız nefsi için seviyor.
Büyüklere göre bu tür sevgi hayvanlarda da bulunuyor.
Sonra bazıları, bize bu hayvani sevgiyi aşk diye tarif edip, bizi ondan sakındırıyorlar.
Ne yapsınlar bu zamanda bundan mebzul miktarda var, ve en çok onların gürültüsü geliyor.
Ruhani ve ilahi sevgiyi ise mumla aramak icab ediyor.
Ancak mumla da olsa, karanlıkta da olsa böyle bir sevgi aramaya, peşinden bir ömür koşmaya değer.
Hele bir de o sizi gelip bulduysa.
Kovanınız yağma olsun!
alıntı
Yorum yap