Rabbim, Sen'den öğreniyorum sevmeyi

[mehtap]

Sen'inle konuşuyorum.
Nefsimden gizlenerek, Sen'i anıyorum.


Korkuyorum
ve
duymasın istiyorum nefsim beni...

Belki kıskanırsa yüreğimin
Allah deyişini, ayırır Sen'den beni.


Bir sevgim var içimde beslediğim, kimselere söylemediğim...
Korkarım bu tükenişlerde yok olur giderse eğer...
Beyazı aralamaktır derdim;
ardından gelecek ruhumun sevdâ rüzgârında
üşümektir hayalim...

Ve uçmaktır, Sen'i bulabileceğim yerlerde...
Ne bilirim ki, çaresizliğimden başka?

Kendimi tanımaktan vazgeçtim, Sen'i bulmaktır tek ümidim...

Ama yine de korkarım, ya bulduğum yerde kayarsam vadilere;
tükenirse nefesim ve yetişemezsem Sen'inle dolu günlere...

Rabbim,
Sen'i sevdim ya da sevdiğimi zannettim;
yine de bırakma beni...

Hep merhametini diledi bu yüreğim;

hep Sen'i anlatanlar, şefkatini andı yanımda...

Sana güvendim ve nefsimin karşısına geçtim.

Duymasın kimse sevdâmı,
yine de
îlân edilmiş insanoğlunun ilk yaratılıştan gelen dâvâsı...
Mücâdele ve aşmak engelleri;
mücâdele ve sevmek herkesi;
mücâdele ve seyretmek Rabb'in cemâlini...

Bir cümlede ne kolay söylenir, Sen'le olmak hayal edilir,
nefs benliğimden silinir ve Sen'in cemâlin seyredilir...
Âhh, kolay mı bu kadar!..
Ölümüm, senin sonsuzluğunda şereflensin.
Ve ardımdan "şeb-i arûs" diye gönüller teskîn edilsin.


Bazen ayrılıyorum Sen'den,
özlüyorum ve silmek istiyorum Sen'sizliği...
Ve arıyorum, adınla şereflenmiş her saniyeyi...
Nefsimi sevindirmek utandırıyor beni.
Huzurun yanından geçmediği,
kopkoyu gecelerimi düşünmek istemiyorum.

Ve yine de Sen'i sevdiğimi îlân ediyorum.
Sonra derin bir nefes alıyorum,
kaçtıklarımdan kurtulmuş gibi.

Bu sefer başa dönmeyeceğim diyorum.
Silâhlanıyorum kelâmınla,
savaşımın kutsallığına ağlıyorum.
Ama nefsim...

Kalır mı kayıtsız?
Başıboş dolaşır mı etrafımda?
Umudumu kırmak istercesine
günahlarımı tutar yüzüme
ve
sonra kanayan yaramdan girer içeriye...
Duygu denizinde çalkalar beni...
Îmanımı tutmaya çalışırım;

ben bitiyorum, o son bulmasın sakın!..

Rabbim, ben böyle çırpınırken Sen'i anarım.

Lâyık olmayan çehremde nûrunu ararım.

Ve isterim, her şeyi bir kenara bırakıp...

Yüzsüzlüğümün ardından gelen merhamet damlalarına
kurumuş kalbimi açarım.

Duâlarım beni alır götürür, sesim çıkmaz...

Onlar da aç susuz,

Sen'i beklerler.
Sen'in adınla şereflenmek isterler ve
o zaman
kabul olmanın doruklarında bana geri dönerler.

şimdi Sen'in için koşuyorum.
Sana koşmanın hayallerinde...

şimdi Sen'in için tebessüm ediyorum
ve katlanıyorum bütün sahteliklere.
Ve Sen'in için yaşıyorum,
bu dünya denen acıklı hikâyede...
Sonra bir bulut yakalıyorum merhametini temsil eden...

Bir şekle sokuyorum cümleleri,
bir bir diziyorum hatırımda kalan yüzleri...
Sonra kıyamıyorum silmeye kimseyi...

Sen geliyorsun aklıma;
bunca günâhıma rağmen bırakmadın ya beni;

ne haddime silmek,
yarattığın kâinat güzeli insan âlemini!..
Sonra sevgiler tazeleniyor içimde...


Rabbim, Sen'den öğreniyorum sevmeyi ve
her şeye rağmen bırakıp gitmemeyi...
şimdi bekliyorum, lûtfunla ikrâmlandır beni!..

Bu gönül aç, bu gönül susuz; gökyüzünde gözleri...
Son nefesimde de bu satırlar bırakmasın beni...

Hayatın kendilerini terk ettiği sîmâlar gibi
ve
düşen bir parça yaprak misâli sakın unutma beni!..
Rabbim, sakın unutma beni...
Unutturma kendini...

[mehtap]

Sana yönelmek!
vechimizi yalnız Sana döndürmek!
Sen döndürmeden aslımıza
cüzi iradelermizde kul gayretinde Sana yürümek varya!
hayat bu demek

ruku Sende
secde Sende/ kalp Sende
aklı Sende
olsa gerek!

[mehtap]

Bana Kendini unutturma da neşe de versen bir, elem de… Senden uzak kalmanın zerresi olamaz bu gelip geçici sızılar, Sensizlikle sızlatma içimi.. Ben Sana hastayken hangi ağrı bükebilir belimi, başımı Sana dayadığım gibi, kime eğilirim başka.. Düşlerim gibi düşmelerim de Sana düşürsün beni.. Kimse bilmesin yalnızlığımı, duymasınlar çığlığımı, değil mi ki Alim’sin beni bilirsin, değil mi Semi’sin bana yetersin..



La Reverie

[mehtap]

Sensin belaları def eden…

Sensin kederleri gideren…

Sensin gamları silip süpüren…

Sensin hüzünleri alıp götüren…

Sensin düşmanları bertaraf eden…

Sensin yoksulluğu yok eden…

Sensin acizliği aciz eyleyen…

Edeb yolunda helaketlerden koru beni…

Yoluma kurulan tuzaklardan koru beni…

Gazabını hak edecek halleri uzak eyle benden…

Sana itaatsizliğin zararlarını uzak eyle benden…

şeytanın tuzağından emin eyle beni…

Nefsimin hevasından halas eyle beni…

Benliğimin gururundan uzak eyle beni
Amin...


…

[mehtap]

Öğrendim ki yaşamak, acının ölçüsünden geçerken,

rahmet yağmurlarıyla ıslanmaktı.

Allah'ım; imtihan yollarında yürürken ruhunun üstünde şemsiyelerle

gezinenlerden ve rahmetinden ümit kesenlerden olmaktan

Sana sığınırım...

[mehtap]

içime sığmıyor hüzünlerim;

Sana geliyorum; düşe kalka.

Susuyor dilim;

Senin huzurunda sözlerim "gözlerimden " akıyor...

Adım duâ !

Özüm duâ !

Duâya sakla/n/dım; ben/i kimse bulamasın.

[mehtap]

Adın'la bütünleşmek,
Adın'la kocaman bir ufka yol almak,
Adın'la gönlüme yansıyan sıcacık bir huzura sahip olmak, ne güzel!...
Ucu bucağı olmayan o bahçede gülleri koparmadan koklamak, incitmemek gülün yaprağını...

Kainatın en güzel melodisi...

iki hece, tek yürek atışı...

Al-lah, Al-lah, Al-lah, Al-lah, Al-lah...

Adın ne güzel...

Adın güzel ötesi, Rabbim...

[mehtap]

"Dört şeyi yanlış anlamışım.

Ben Allah'ı istiyor, O'nu anıyor,

O'nu biliyor, O'nu seviyorum .



Sonradan anladım ki,



benden evvel
O beni istiyor,
anıyor,
biliyor
ve
seviyormuş.."

Bayezid-i Bistâmi (k.s.)

[mehtap]

Beni her dem şefkatinin ellerinde uyutan
merhametinin karşısında kendimden geçip
ürperiyorum...
Bizi senden fazla kim sever ki ? diyorum...
Kim her dem korurdu bizi?

Meleklerin tanıktır Günahlarımızın çoğalıp,
sevaplarımızın azaldığı bir çağda perme perişanız
Ne yana dönsek zulümden abideler dikilmiş yüzümüze
Hangi çeşmeye uzansak şer ve kötülük akıyor pınarlardan

Bunca kötülüğe, bunca inkara rağmen,
merhametinin ve şefkatinin selsebil olup hala
üzerimize yağıyor oluşuna ürperiyorum

Bizi senden fazla kim severdi ? diyorum
Kim saklardı bizi, kim onarırdı?
Kim muhafaza ederdi?

şüphe yok ki sen büyüksün,
şefkat ve merhamet sahibisin Yürek yangınlarımı serinleten ırmaklarının akışına şükürler olsun şükürler olsun ...

Dünya ki bir sihirli kuyu, görünmüyor dibi

Sen varsın, gerisi yalan

E y. h e r ş e y i n. s a h i b i..!

[mehtap]

Kimsenin kimseye fayda vermediği gün hüküm senin...
Gökler yarılırken sahibim Sensin...
Yıldızlar dağılırken sahibim Sensin...
Varlığım bana ait değil… Varım yoğum Senin...
Elimde olanlar benim değil… Sahiplendiklerim de Senin...
Yokluğa düşürme beni, an Senin..
Darlık verme kalbime, mekân Senin...

[mehtap]

Ve mahlukat
Nefes nefes aşk çekerken Mevla'ya;
Üstümde aşk kokusu var,
Yaşadıkça beni yontar
Ve benzetir insana.
Elimde vav,
Gözümde vav,
Gönlümde vav,
Dem dem vav kesilirim;
Beni insan yapana.
Ey kalbimden geçeni bilen Allah'ım!
'Kulum' de kâfi bana.
ister narına gark et;
ister nuruna...

[mehtap]

Özlemekten yorulmuşum, kapında durdur beni
Ucu sana dek ulaşan bir zincire vur beni

Beni çöllerden sorma, ki sonra Mecnûn yerinir
Aşksızlıktan taş kesilmiş şehirlere sor beni

Karanlık yerlerimi bir bir soyundum asfaltlara
şimdi yüreğim üşüyor, giyindir ey nûr beni

Ben Leyla'ma gidiyorum, çekil önümden Leyla
Gayri, cennet olsan durmam, bak çağırıyor beni

Toprağımın gözlerinden çöllerin yanağına
Süzülen bir damlayım yâr, kabul buyur beni

Hangi denize attımsa tutuştu saçlarından
Bir kez bak, yoksa bu yürek yarı yolda kor beni

[mehtap]

” Sesime cevap veren,

yakarışıma ses veren Sensin,




çağrıma karşılık veren Sensin,




dileklerimi önemseyen Sensin,

dularımı işiten Sensin …



Yokluğum en güzel duamdır;

varlığımı sana dua eyle.



Suskunluğum en keskin sözümdür;

sözümü sana dair eyle.



Kırık kalbim en iyi yanım;



Kalbimi sana yar eyle..



“Sen ki gözlerime görmeyi bahşettin,


cemalini görmeyi de yaz bana.



Sen ki kalbime sevmeyi lutfettin,

sevdiklerinden olmayı da yaz bana.



Sen ki yokluğuma var olmayı yakıştırdın,

ebedi vuslatını ver bana…”



‘RABBıM! Sevgini, seni sevenin sevgisini ve





beni yaklaştıracak olanın sevgisini nasib et.”



Sen ki Merhametinle varlığa erdindin beni,

cömetliğin hiçliğe düşmeme izin vermez.



Ebedi cennetine buyur et beni..



Sen ki gül yapraklarını kokularla bezer,

bülbül kokularıyla süsler,




şebnemlerle taçlandırırsın,

keremin kalbimin sevdasız kalmasına izin vermez.



Ayrılıksız aşklara kavuştur beni …!



Amin!

S.Demirci