Tweet
Kendine gel !!!
Bize bir haber gelse ve açıktan gelse bu haber. Tebligâtını görsek ve Allah Resul'ü (sav) tecessüm etse.
Dese ki bizlere '' Haydi gelin ''dese ve bizler ahiret alemini ve Peygamber efendimizin (a.s) o ihtişamlı halini görsek, bir an duraklayacak bir adam, bir delikanlı var mı içimizde ?
Haydi çıtayı biraz daha yükseltelim !!!
Cenab-ı Hâk bu nidâyı bütün insanların duyabileceği şekilde yapsa yani ölümün o perdesini kaldırsa, yani ahiret alemlerini, cennet mekanlarını bizlere gösterse, çağırsa yani bir tarafta peygamber efendimiz (sav) bir tarafta bütün sevdiklerimiz ve bizler o ahiret alemine davet edilsek; bir an içimizde duracak ve tereddüt edecek kimse var mı ? Yok değil mi ? Ebedi ve sonsuz bir hayatta sevdikleriyle beraber olmayı kim istemez ki ? Dünya hayatımızda bile demiyor muyuz keşke bütün sevdiklerimiz aramızda olsa, keşke ayrılıklar, mesafeler olmasa diye söylenmiyor muyuz ? Bu durumdan elem ve keder hissetmiyor muyuz ? Madem öyle hem madem cenneti istiyoruz o halde ölümün yüzüne delikanlıca gülmeliyiz. Dinlemeliyiz Allah bizden ne talep ediyor ? Dünyada ki bütün insanlar ahiret alemine gitmeyecekler mi ? İsterseniz hayatınızı geriye doğru bir sarın. Kimler geldi, kimler geçti ve kimler gitti ? Saydınız değil mi ? Bundan 30-40 sene önce yoktunuz. Kimse bilmiyordu, tanımıyordu sizi ve bu durumdan yokluğunuzdan kimse şikayetçi de değildi. Muhtemel ki 120 sene önce Babanız da yoktu.. Geriye doğru sayın sayabildiğiniz kadar. Akıl almıyor değil mi ? Devamlı bir gidiş-geliş var. Bunları görebiliyor muyuz görüyoruz değil mi ? Yoksa görmek mi istemiyoruz ? Neden bütün planlarımızı dünyaya göre yapıyoruz ? Bütün sevdiklerimiz bizleri önemsemeyerek ahiret alemine geçiş yapmıyolar mı ve bizler sevdiklerimizin üzüleceğini, ağlayacağını hiç düşünmeyerek ve önemsemeyerek ahiret alemine geçiş yapmayacak mıyız ?
En Dünyaperest Nefsim ! Sakın ha deme !!!
Zaman değişmiş, asır başkalaşmış, herkes dünyaya dalmış, hayatı taparcasına sever, geçim derdiyle sarhoştur. Sakın deme çünkü ölüm değişmiyor. Ayrılıklar sonsuzluğa dönüşüp değişmiyor. İnsanın acizliği değişmiyor, azalmıyor aksine ziyadeleşiyor ve ömür geçtikte artıyor. İnsan yolculuğu hız kesmiyor aksine sürat peyda ediyor. Hem deme bende herkes gibiyim çünkü herkes sana kabir kapısına kadar arkadaşlık ediyor. Ayrılacağız değil mi bu dünyadan ve bütün sevdiklerimizden ? Her gün yüz binlerce insan ölüyor ciddi bir sevkiyat var hem dünya alemine hem de ahiret alemine. Bilmiyor muyuz dönüşü olmayan tek yol ölüm. Sevdiği öldükten sonra geri gelen var mı ? Mezara koyduktan sonra ondan haber alan var mı ? Biliyorum çok soru sordum...
Peki madem öyle dikkat edelim hem de çok dikkat edelim !!!
Deve kuşu hikayesini hepimiz biliyoruz değil mi ? Olsun ben yine de hatırlatayım.. Hani deve kuşu avcı onu görmesin diye başını kuma sokuyordu da kendinin güvende olduğunu zannediyordu. Sizce biz şu dünya sahiline, dünya işleri kumuna başımızı soktuğumuz zaman ölüm bizi görmeyecek mi zannediyoruz ? Ölümü düşünmeyince ölmeyeceğimizi mi zannediyoruz ? Biliyorum belki de bu yazı canınızı sıktı, başınız ağrımıştır. Hani bazen dişimiz ağrır, bazen kulağımız ağrır, bazen midemize bir ağrı sancısı girer. Bunu bile beğenmiyoruz. Kendimizi mi aldatıyoruz ? Nereye, kime dayanıyoruz ? Dünyada ki bütün acılar toplansa ve o acıların hepsi bizim üzerimize gelse , o acıların toplamı cehennemde ki bir anlık acıya bile denk gelmiyor. Biz bu kainatın Sultanı'nın Allah'ın cehennemde ki azabını tokat atmak mı zannediyoruz ? Sâhabe (a.s) peygamber efendimiz (sav) bildirdiği zaman , bir cehennem ayetini duyduğu zaman, o hâleti hissetiği zaman niçin dağlara kaçıyorlarmış ? Neden korkuyorlarmış ? Çünkü cehennem öyle fıkralarda, sinemalarda anlatıldığı gibi bir yer değil.
Sakın şaşırmayın ! Ölümü düşünün ve nefsinize şunu söyleyin '' Bir dakika ya !!! Ben birgün öleceğim ve hiç kimse o gün bana yardım edemeyecek. Öyleyse bana faydası olmayacak bu fâni dünyaya niye boynumu eğeyim, niye dünya hayatına dalıp ahiretimi feda edeyim, niye dünyanın bana vaad ettiklerinin peşinde koşayım ? Öyleyse en önemli iş bir insanın kendi imanını kurtarmasıdır. Bu asrın en büyük hastalığı ne yazık ki buna da müslümanlar yakalanmış. Ahireti bile bile dünyanın cam şişelerine onu değiştirme hastalığıdır.
Belki çok acı gelecek , çok tuhaf gelecek ama İmam-ı Azam'ın sözünü tekrarlamak istiyorum. '' Namaz kılmak insanı kafir yapmaz ama kafir de namaz kılmaz ''
RECEP KURT
Selam ve Dua ile
Dese ki bizlere '' Haydi gelin ''dese ve bizler ahiret alemini ve Peygamber efendimizin (a.s) o ihtişamlı halini görsek, bir an duraklayacak bir adam, bir delikanlı var mı içimizde ?
Haydi çıtayı biraz daha yükseltelim !!!
Cenab-ı Hâk bu nidâyı bütün insanların duyabileceği şekilde yapsa yani ölümün o perdesini kaldırsa, yani ahiret alemlerini, cennet mekanlarını bizlere gösterse, çağırsa yani bir tarafta peygamber efendimiz (sav) bir tarafta bütün sevdiklerimiz ve bizler o ahiret alemine davet edilsek; bir an içimizde duracak ve tereddüt edecek kimse var mı ? Yok değil mi ? Ebedi ve sonsuz bir hayatta sevdikleriyle beraber olmayı kim istemez ki ? Dünya hayatımızda bile demiyor muyuz keşke bütün sevdiklerimiz aramızda olsa, keşke ayrılıklar, mesafeler olmasa diye söylenmiyor muyuz ? Bu durumdan elem ve keder hissetmiyor muyuz ? Madem öyle hem madem cenneti istiyoruz o halde ölümün yüzüne delikanlıca gülmeliyiz. Dinlemeliyiz Allah bizden ne talep ediyor ? Dünyada ki bütün insanlar ahiret alemine gitmeyecekler mi ? İsterseniz hayatınızı geriye doğru bir sarın. Kimler geldi, kimler geçti ve kimler gitti ? Saydınız değil mi ? Bundan 30-40 sene önce yoktunuz. Kimse bilmiyordu, tanımıyordu sizi ve bu durumdan yokluğunuzdan kimse şikayetçi de değildi. Muhtemel ki 120 sene önce Babanız da yoktu.. Geriye doğru sayın sayabildiğiniz kadar. Akıl almıyor değil mi ? Devamlı bir gidiş-geliş var. Bunları görebiliyor muyuz görüyoruz değil mi ? Yoksa görmek mi istemiyoruz ? Neden bütün planlarımızı dünyaya göre yapıyoruz ? Bütün sevdiklerimiz bizleri önemsemeyerek ahiret alemine geçiş yapmıyolar mı ve bizler sevdiklerimizin üzüleceğini, ağlayacağını hiç düşünmeyerek ve önemsemeyerek ahiret alemine geçiş yapmayacak mıyız ?
En Dünyaperest Nefsim ! Sakın ha deme !!!
Zaman değişmiş, asır başkalaşmış, herkes dünyaya dalmış, hayatı taparcasına sever, geçim derdiyle sarhoştur. Sakın deme çünkü ölüm değişmiyor. Ayrılıklar sonsuzluğa dönüşüp değişmiyor. İnsanın acizliği değişmiyor, azalmıyor aksine ziyadeleşiyor ve ömür geçtikte artıyor. İnsan yolculuğu hız kesmiyor aksine sürat peyda ediyor. Hem deme bende herkes gibiyim çünkü herkes sana kabir kapısına kadar arkadaşlık ediyor. Ayrılacağız değil mi bu dünyadan ve bütün sevdiklerimizden ? Her gün yüz binlerce insan ölüyor ciddi bir sevkiyat var hem dünya alemine hem de ahiret alemine. Bilmiyor muyuz dönüşü olmayan tek yol ölüm. Sevdiği öldükten sonra geri gelen var mı ? Mezara koyduktan sonra ondan haber alan var mı ? Biliyorum çok soru sordum...
Peki madem öyle dikkat edelim hem de çok dikkat edelim !!!
Deve kuşu hikayesini hepimiz biliyoruz değil mi ? Olsun ben yine de hatırlatayım.. Hani deve kuşu avcı onu görmesin diye başını kuma sokuyordu da kendinin güvende olduğunu zannediyordu. Sizce biz şu dünya sahiline, dünya işleri kumuna başımızı soktuğumuz zaman ölüm bizi görmeyecek mi zannediyoruz ? Ölümü düşünmeyince ölmeyeceğimizi mi zannediyoruz ? Biliyorum belki de bu yazı canınızı sıktı, başınız ağrımıştır. Hani bazen dişimiz ağrır, bazen kulağımız ağrır, bazen midemize bir ağrı sancısı girer. Bunu bile beğenmiyoruz. Kendimizi mi aldatıyoruz ? Nereye, kime dayanıyoruz ? Dünyada ki bütün acılar toplansa ve o acıların hepsi bizim üzerimize gelse , o acıların toplamı cehennemde ki bir anlık acıya bile denk gelmiyor. Biz bu kainatın Sultanı'nın Allah'ın cehennemde ki azabını tokat atmak mı zannediyoruz ? Sâhabe (a.s) peygamber efendimiz (sav) bildirdiği zaman , bir cehennem ayetini duyduğu zaman, o hâleti hissetiği zaman niçin dağlara kaçıyorlarmış ? Neden korkuyorlarmış ? Çünkü cehennem öyle fıkralarda, sinemalarda anlatıldığı gibi bir yer değil.
Sakın şaşırmayın ! Ölümü düşünün ve nefsinize şunu söyleyin '' Bir dakika ya !!! Ben birgün öleceğim ve hiç kimse o gün bana yardım edemeyecek. Öyleyse bana faydası olmayacak bu fâni dünyaya niye boynumu eğeyim, niye dünya hayatına dalıp ahiretimi feda edeyim, niye dünyanın bana vaad ettiklerinin peşinde koşayım ? Öyleyse en önemli iş bir insanın kendi imanını kurtarmasıdır. Bu asrın en büyük hastalığı ne yazık ki buna da müslümanlar yakalanmış. Ahireti bile bile dünyanın cam şişelerine onu değiştirme hastalığıdır.
Belki çok acı gelecek , çok tuhaf gelecek ama İmam-ı Azam'ın sözünü tekrarlamak istiyorum. '' Namaz kılmak insanı kafir yapmaz ama kafir de namaz kılmaz ''
RECEP KURT
Selam ve Dua ile