Gel...Kendine gel...

Kapat
X
 
  • Zaman
  • Göster
Hepsini Sil
Yeni mesaj
  • Yağmur

    #1

    Gel...Kendine gel...

    Gönlümün ufkundan, can damarıma doğru biri bağırdı:

    ....GEL !...

    Sonra her türlü fikrin ve düşüncenin kasırgasından bir ışık yol gösterdi:

    ....GEL !...

    Ve bütün yolları yay gibi büktü,sonunu başına bağladı, bir yanda kuyuyu
    bir yanda minareyi göstererek haykırdı:

    ...GEL !...

    "CAN-CANAN" gibi manset olan kelimeleri sildi ve heceledi:

    ----Gel Gel Gel----

    Bu ses eriyip gitti.Manalar maddeleşti "GEL" kelimesi basit bir emir oldu,tükendi.

    Su hal karsisinda kaybolan manaya hasret kaldım. Her seyi unuttum "GEL" deki manayı aradım.

    Gezerken bir "GEL" diyeni duysam doner bakardım,baska birisine el ediyor:

    Her oynayan yaprakta,her şafakta ve her grupta bu manayı aradım...

    Nihayet kıvılcım zulmeti emdigi bir anda, yine aynı ses aynı manayla "GEL !.." diye bağırdı.

    Koştum koştum dizlerimin bağı çözülünceye kadar koştum.Bir de baktım ki;
    "GEL" DIYEN IKI ELINI "GİT" DER GİBİ SALLIYORDU..!

    Buna bir mana veremedim şaşırdım!

    Aynı şefkatle-merhamet yüklü ses devam etti:

    ....KENDINE GEL !....

    Heyhat!Baska seylere o kadar yorulmustum ki öz benliğimi aşıp kendime gelmem çok zordu.
    "Terazi kendini tartmaz" derler.. ne acı gerçek...

    ....KENDINE GEL !....
Hazırlanıyor...