Tweet
Yamaçlarımızın Gülü:Vefa
Hatırlar mısın, neydi vefa?
Ya neydi onun zülfünün kıvrımına tutunup kalan firkat?
Neydi kâğıdı sırılsıklam eden hicrân?
Vefa bir sevda, vefa bir dost tesellisi;
Vefa, hicran içindeki gönle merhem, çöldeki son yeşile âb-ı hayat;
Vefa, ızdırap yangınına düşen rahmet..
Mecnûn misâli Leylâ dan geçip Mevlâya hicret;
Hatırlar mısın, neydi vefa? Ezelde verilen söze, Haşr e kadar sadakat miydi?
Karasevdalı birinin, kar ve boranın kucağında yüreğiyle ısıttığı bir kardelen mi?
Kupkuru çölleri cennete çeviren Güle sevdalı olmak mı?
Dikenlerin batmasına aldırmadan,
güle vuslat arzusuyla kanayan bülbül bilir vefayı.
Nuruna hasret olduğu Mübarek Yüze bir zarar gelmesin diye bütün hünerini
ortaya koyan mağaradaki örümcek bilir vefayı.
Vuslat kokulu uykusuz gecelerde Yâr arzusunun adıdır vefa.
Sevda bülbülünün kanı damlayınca karanlık bir geceye,
vefa nağme kesilip çınlar seherler boyunca
Yüreği oldukça büyük yaralarla baş etmeye çalışan kadîm bir dostun
bilinmeyen adresine gönderilmiş mektupların adıdır vefa;
Belki de bir daha açılmayacak olan dost kapısını
terk etmeyişin sırrına ermektir vefa;
Vefasız gülüşler serpildi kanayan yaralara;
Vefanın bahtına vuslat yerine gurbetler düştü.
Beklentisiz sevmeler maziye karıştı, yapılanlar karşılık bekliyor artık.
Yıldızların sızısı her gece biraz daha artıyor Samanyolun da.
Şimdi geceler vefasızlıkla bölünmede;
Ayın on dördünde sema, şimdilerin vefalarının gölgesinde kavrulmakta .
Hatırladın mı, neydi vefa?
Vefa, bahta düşen cefâ da olsa, safâ libası giymektir.
Vefa,bizim yamaçlarımızın gülüdür.
--------------------------------------------ALINTI----------------------------------------