Tweet
Uzaklarda Olmak
Uzaklarda olmak özlemlere susamaktı.
Bilinmeyen yerlerde hasretlere gömülmekti.
Çünkü uzaklarda olmak zordu.
Sevmeyi ve sevilmeyi bile bile özlemekti.
Uzaklarda olmak sebepsizce sevmekti.
Bazen çok düşündürücüydü.
Ama uzaklarda olmak sevmeyi unutmak değildi.
İz bırakanları gönüle akanları unutmak değildi.
Uzaklarda olmak sevgiyi ölçüsüzce içmekti.
Her an her saniye bitmeyen özlemdi.
Gönülleri mesafeler kuşatamazdı.
Özlemleri ,hasretleri,beklentileri,arzuları,mesafeler uzaklıklar bitiremezdi.
Uzun yollar,uzun dönemeçler, uzun zamanlar gönüle sevgiye kısıtlama yapamazdı.
Çünkü insan ne kadar uzaklardada olsa onu anmayı onu hatırlamayı sonlandıramazdı.
Belki uzaklarda olmak sabretmeyi öğrenmekti.
Zaman beklenilenden hızlı geçtikçe sonlar aranmıyordu.
Zamana hakim olmak nasıldı acaba ?
Tükenmeyen özlemler,bitmeyen hasretler ve sonu gelmeyen duygular
anlamlarını zorluyordu.
Bitmek bilmeyen arzular sonbulsaydı eğer belki kolay olurdu yaşananlar.
Güneş çok uzaklarda olduğunu gösterdiği zamanlarda sanki hiç doğmayacakmış
gibi seyrediyordu bizi.
Ama inancın gölgesindeki anlamlar ve imanın ışığındaki ümitler kuvvetlendiriyordu inananları.
Ona inanmaktı gerçekte olan,
Onun sevgisini her alanda ve her koşulda taşımaktı doğru olan.
Bizler imtahandan geçtikçe ve denendikçe aslımıza dönüyorduk.
Ama yaşadığımız zorlu zamanları sabrın ve ümitlerin ışığında lehimize çeviriyorduk.
Evet zorlu zamanları meşakkatli durumları onun sayesinde geçiyorduk.
Anlamıştım ki bizlerin gerçek yönü imandı.
Her zaman ve her yerde onu anmaktı.
Onu hatırlamaktı.
Sebebsizce ve sonunu aramaksızın ona bağlanmaktı.
YAZAN
KEMAL TÜRKER
Bilinmeyen yerlerde hasretlere gömülmekti.
Çünkü uzaklarda olmak zordu.
Sevmeyi ve sevilmeyi bile bile özlemekti.
Uzaklarda olmak sebepsizce sevmekti.
Bazen çok düşündürücüydü.
Ama uzaklarda olmak sevmeyi unutmak değildi.
İz bırakanları gönüle akanları unutmak değildi.
Uzaklarda olmak sevgiyi ölçüsüzce içmekti.
Her an her saniye bitmeyen özlemdi.
Gönülleri mesafeler kuşatamazdı.
Özlemleri ,hasretleri,beklentileri,arzuları,mesafeler uzaklıklar bitiremezdi.
Uzun yollar,uzun dönemeçler, uzun zamanlar gönüle sevgiye kısıtlama yapamazdı.
Çünkü insan ne kadar uzaklardada olsa onu anmayı onu hatırlamayı sonlandıramazdı.
Belki uzaklarda olmak sabretmeyi öğrenmekti.
Zaman beklenilenden hızlı geçtikçe sonlar aranmıyordu.
Zamana hakim olmak nasıldı acaba ?
Tükenmeyen özlemler,bitmeyen hasretler ve sonu gelmeyen duygular
anlamlarını zorluyordu.
Bitmek bilmeyen arzular sonbulsaydı eğer belki kolay olurdu yaşananlar.
Güneş çok uzaklarda olduğunu gösterdiği zamanlarda sanki hiç doğmayacakmış
gibi seyrediyordu bizi.
Ama inancın gölgesindeki anlamlar ve imanın ışığındaki ümitler kuvvetlendiriyordu inananları.
Ona inanmaktı gerçekte olan,
Onun sevgisini her alanda ve her koşulda taşımaktı doğru olan.
Bizler imtahandan geçtikçe ve denendikçe aslımıza dönüyorduk.
Ama yaşadığımız zorlu zamanları sabrın ve ümitlerin ışığında lehimize çeviriyorduk.
Evet zorlu zamanları meşakkatli durumları onun sayesinde geçiyorduk.
Anlamıştım ki bizlerin gerçek yönü imandı.
Her zaman ve her yerde onu anmaktı.
Onu hatırlamaktı.
Sebebsizce ve sonunu aramaksızın ona bağlanmaktı.
YAZAN
KEMAL TÜRKER